İblİs güclüdür, yoxsa İnsan?

span style="font-size12pt;"əzən elə ədii filmləə tamaşa ediik ki, insanın i təəfində mələk və o ii təəfində isə şeytanın danışdığını göüük. İnsan hansının sözünə qulaq asmağı özü qəaa alı və ona əməl edi. /Həqiqi həyatda da elə aş vei. İnsan i qəaa gəlmək istəyən zaman yaxşı ilə pis qüvvələin müaizəsi aşlayı. i qüvvə həmin işi göməyi tövsiyə edi və o ii qüvvə isə onu tək etməyi. /əs onda necə olu ki, iz i işi gömək istəyiik və şeytan əlindən gələni edi ki, iz u işi göməyək. Ancaq iz u işi göüük, şeytanın sözünə qulaq asmııq. Ancaq əzən də şeytan və nəfsi-əmmaə izi yaxşı iş göməkdən saxlayı. /u suala cava veəndə ilməliyik ki, hə i əməli göən zaman insana yadım edən qey qüvvəsi vadı ki, insanın dəqiq i qəa çıxatmağına kömək edə. O kəs ki, layiqli i iş gömək istəyi, şeytan və əmmaə nəfsi ilə müaizə apaa. Çünki şeytan saleh və yaxşı işi heç i zaman əyənmi. Çalışı ki, insanı düzgün yoldan qeyisinə təəf çəksin. Şeytan and içmişdi ki, insanı siat yolundan azdıacaqdı. “Dedi «elə isə, məni azdıdığına göə, mən də mütləq Sənin düz yolunun aşında, onlaın pusqusunda otuacağam»”. (“Əaf” 16). /Əgə insanın gödüyü iş xalis Allah üçündüsə, u yolda Allah ona yadım edə. Ancaq əgə Allah üçün deyil, qeyisi üçün i iş göəsə, şeytan xeyi və şəin müaizəsində qali gələ və izi u işdən yayındıa və uzaqlaşdıa. /İnsan əgə gödüyü yaxşı işdə müvəffəq olmaq istəyisə, ixlası ona əlavə etməlidi ki, xeyi qüvvəsi şəə qali gəlsin. /“Həqiqətən u kitaı sənə haqq olaaq (uca və ağıla müvafiq hədəflə) nazil etdik. una göə də Allaha, etiqad və itaətini Onun üçün xalisləşdimiş halda iadət et”. (“Zumə” 2). /İmam Əli (ə) uyuu “Əməli ixlasla yeinə yetiin ki, onun ən azı sənə kifayət edə”. /unu ilmək lazımdı ki, ütün əməlləin qəul olma açaı ixlasdı. O kəsin ki, əməli qəul ola, demək muxlisdi. O kəsin ki, əməli çox ola, ancaq Allahı qəul etməzsə, muxlis olmaz. Niyyət, elm və əməl məhələsi təmizlənmədən asılıdı. Əgə muxlis insan atininə iayət edəsə, tövhidə çata. İxlasın ən az həddi odu ki, əndə gücü çatdığını əsigəyə və gödüyü iş üçün əc və dəyə göməz. /əni-İsayildə i aid vadı ki, ona dedilə “Filan yedə i ağac vadı ki, i qəilə ona pəəstiş edi”. Əsələşdi və o ağacı kəsməyə gedi. İlis qoca i kişi cildində yolunun üstünə çıxı və ona deyi “Haa gedisən?” Aid deyi “Gediəm, insanlaın pəəstiş etdiyi ağacı kəsim ki, insanla ağaca deyil, Allaha pəəstiş etsinlə”. İlis deyi “Əl saxla! Sənə i sözüm va”. Deyi “uyu”. İlis deyi “Allahın əsullaı vadı. Əgə u ağacı kəsmək lazım olsaydı, Allah onlaı göndəədi”. Aid deyi “Gəək mütləq u işi göəm”. İlis deyi “Qoymaam”. Və aidlə dalaşmağa aşladı. Aid onu yeə yıxdı. İlis dedi “Məni uax, sənə aşqa i söz deyim. Sən çox kasi i kişisən. Əgə sənin malın olsa və aidləə infaq etsən, u ağacı kəsməkdən daha yaxşı deyilmi? u ağacdan əl çək, hə gün alışının altına iki dina qoyum”. Aid deyi “Düz deyisən, i dinaı sədəqə veəəm, iini isə işə qoyaam. Mənə u işi əm etməyilə və mən də Allahın əsulu deyiləm”. Əlini şeytanın üstündən çəki. İki gün yatağında iki dina tapı. Onu xəcləyi, ancaq üçüncü günü heç nə gömü və naahat olu. Yenə ağacı kəsməyə gedi və İlis yolunu kəsi. Ona deyi “Haa deyisən?” Deyi “Mən ağacı kəsməyə gediəm”. Deyi “Heç cü u işi göə ilməzsən”. Aidlə dalaşmağa aşlayı və aidi yeə çıpı. Ona deyi “Gei qayıt, yoxsa aşını üzəəm”. Aid deyi “Məni uax ki, gedim. Ancaq de göüm iinci dəfə niyə mən səndən güclü idim?” İlis deyi “Sən Allah üçün və ixlasla u ağacı kəsmək istəyidin. Ona göə də Allah səni mənə qali etdi. u dəfə isə özün üçün və dinaa göə əsələşmişdin. Ona göə də mən sənə qali gəldim”. /u əhvalat hamımız üçün i nümunə və önək ola ilə. elə ki, əməldə olan ixlas izim qaliiyyətimizin əsl amilidi. / (Teyan/ Deyele.og)/span